[Kuroshitsuji II] สครีม Ep.11 (SPOILERS!!)

posted on 11 Sep 2010 16:24 by lapace-geass in Kuroshitsuji

 

Kuroshitsuji II – Episode 11
[SPOILERS ALERT!!!!!]

 

Warning: เจ้าของบล็อกเป็นสาววาย จงโปรดระวังรังสีเหนือม่วงเข้มข้นให้ดี

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

 

 

 

เปิด ตอนมา เสียง อลอยส์ (in ชิเอล) ดังขึ้นว่า จะหล่นลงไปแล้วนะ จะหล่นลงไปแล้วนะ จิตใจของชิเอลลืมตาขึ้น งุนงงว่าทำไมตัวเองมาอยู่ที่นี่ จากนั้นก็มองไปที่เขาวงกต ไกลออกไปถึงจุดที่พวกเซบาสเตียนยืนอยู่

 


เซ บาสเตียนถามฮัน นาว่า ทำยังไงถึงจะยอมคืนนายน้อยที่เป็นนายน้อยจริงๆให้ตัวเอง หรือว่าต้องฆ่าฮันนา ฮันนาตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้านว่า ถ้าฆ่าตัวเอง นายน้อยก็จะ… พร้อมกันนั้น อลอยส์ (in ชิเอล) ก็ขู่ว่าจะหล่นลงไปข้างล่างอีก เซบาสเตียนหันไปมองแล้วก็ได้แต่กัดฟันกรอด

ฮัน นา: ในเวลานี้ร่างกายของ ชิเอล แฟนทอมไฮฟ์ เป็นของนายท่าน วิญญาณของนายท่านที่ถูกใส่เข้าไปในตัวของ ชิเอล แฟนทอมไฮฟ์ รอคอยที่จะตื่นขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ เงียบงัน (ภาพเผยให้เห็นชิเอลกรีดร้องตอนเ็ห็นนัยน์ตาอลอยส์ในปากฮันนา) จากนั้นก็จู่โจมช่องว่างในจิตใจของ ชิเอล แฟนทอมไฮฟ์ ใช้นัยน์ตาของตนเป็นตัวกลางช่วงชิงร่างนั้นมา

เซบาสเตียน: คุ…

คลอว์ด: ใช้ร่างของนายน้อยเป็นตัวประกันแบบนี้ เราเคลื่อนไหวอะไรไม่ได้เลย

อลอยส์ in ชิเอล: จะหล่นลงไปแล้วนะ จะหล่นลงไปแล้วนะ

เซบาสเตียน: (กัดฟันกรอด)

อลอยส์ in ชิเอล: เซบาสเตียนนน จะหล่นลงไปแล้วนะ จะหล่นลงไปแล้วนะ

ฮันนา: ต่อให้เคลื่อนไหวอะไรไม่ได้ แต่ถ้าเป็นหัวใจ ก็ส่งไปถึงได้ใช่มั้ยล่ะคะ

เซบาสเตียน/คลอว์ด: อื๋อ?

ฮันนา: ฉันจะขอให้พวกคุณออกเดินทางค่ะ  

คลอว์ด: เดินทาง?

ฮัน นา: เพื่อให้ได้ ชิเอล แฟนทอมไฮฟ์ กลับคืนมา พวกคุณต้องออกเดินทางไปในเขาวงกตแห่งจิตใจของ อลอยส์ ทรานซี และสลักสัญลักษณ์แห่งชีวิตของเขาอย่างแน่นหนา


เซบาสเตียนและคลอว์ดเดินมายังปากทางเข้าเขาวงกต

คลอว์ด: ให้สะสมตราประทับที่ถูกซ่อนอยู่ในสวนเนี่ยนะ? คิดอะไรออกมาได้บ้าบอจริง

อลอยส์ in ชิเอล: เอ้า มาสิ! รีบมาเร็ว! มาหาฉัน! กอดฉัน! จนสุดขอบโลก!

เซบาสเตียน: ว่างั้นแน่ะครับ

คลอว์ด: สิ่งที่ผมจะกอดมีเพียงวิญญาณของ ชิเอล แฟนทอมไฮฟ์ เท่านั้น (<--ต๊ายยย พูดออกมาได้ไม่อายปาก คนเค้ามีเจ้าของแล้วนะคะคุณ ヾ( ̄∇ ̄=ノ แต่ไอ้คำว่า กอด นี่มันคิดได้สองแง่สองง่ามจริงๆ อ๊ายๆๆๆ  ถึงศัพท์ที่ใช้ในภาษาญี่ปุ่นจะเป็นคำว่า กอด ที่ไม่ได้ส่อไปทางนั้นก็เถอะ O(≧∇≦)O)  

เซบาสเตียน: (ขมวดคิ้ว) น่าสะอิดสะเอียนจริงเลยนะครับ (<--ด้านมาก จนแม้แต่เซบาสเตียนยังรับไม่ได้ ฮา) 


ต่อปากต่อคำกันเสร็จ เซบาสเตียนกับคลอว์ดก็วิ่งเข้าไปในเขาวงกตโดยไม่รอช้า

 

-----------------------------------------

OP

-----------------------------------------


ชิ เอลเริ่มเข้าใจว่า อะไรเป็นอะไร รู้ว่าัตัวเองถูกอลอยส์ควบคุมร่าง รู้ว่าความทรงจำของตัวเองปนเปกับความทรงจำของอลอยส์ และแยกแยะความทรงจำทั้งสองออกจากกันได้ ตนไม่รู้จักหมู่บ้านของอลอยส์ ไม่รู้จักลูคา ความทรงจำเหล่านั้นไม่ใช่ของตัวเอง



เซ บาสเตียนกับคลอว์ด เดินทางมาถึงปริศนาแรก คลอว์ดหยิบซองที่อยู่ในกล่องออกมาเปิด ในนั้นมีกระดาษที่เขียนคำถามเอาไว้ คำถามคือ ชื่อจริงของอลอยส์ ทรานซี คืออะไร? คลอว์ดกับเซบาสเตียนหันมามองหน้ากัน ก่อนที่เซบาสเตียนจะพึมพำตอบว่า จิม แม็คเคน แต่แล้วสัญญาณบอกว่าคำตอบผิดก็ดังขึ้น แล้วเซบาสเตียนก็ถูกเถาวัลย์เกี่ยวรัดตัวลอยขึ้นไป คลอว์ดบอก อย่างนี้นี่เอง นี่เป็นสวนกุหลาบที่เสกเวยท์ไว้เพื่อป้องกันผู้บุกรุก จากนั้นคลอว์ดก็หันไปตอบคำถามบ้างว่า ชื่อจริงก็ตามนั้น คือ อลอยส์ ทรานซี สัญญาณว่าคำตอบถูกต้องดังขึ้น แล้วทางก็เปิดออกให้คลอว์ดไปประทับตรา เซบาสเตียนงุนงงว่าทำไม เพราะชื่อนั้นเป็นชื่อที่เอิร์ลทรานซีรุ่นก่อนซึ่งทำให้อลอยส์แปดเปื้อนเป็น คนตั้งให้ คลอว์ดตอบว่า อลอยส์ถูกใจชื่อนั้นเพราะ เซบาสเตียนจึงเข้าใจว่า ณ ที่แห่งนี้ อะไรจะจริงหรือเท็จก็ขึ้นอยู่กับอลอยส์เป็นคนกำหนด

(ก๊ากกกก เซบาสเตียน! โถๆ เสียท่าจริงๆเลยคุณ คลอว์ดนี่ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ จงใจรอให้เซบาสเตียนตอบก่อนเพื่อรอดูสถานการณ์ ตัวเองจะได้รับมือถูกสินะ โถ เรื่องความเจ้าเล่ห์นี่ เซบาสเตียนก็ยังสู้คลอว์ดไม่ได้เหรอเนี่ย? หรือว่ามัวแต่เป็นห่วงชิเอล เลยขาดความสุขุมเยือกเย็นไปคะ? ヾ( ̄∇ ̄=ノ)





คลอว์ดประทับตรากุหลาบลงในสมุดสะสมของตัวเอง จากนั้นก็ขอตัวล่วงหน้าไปก่อนแล้ววิ่งออกไป เซบาสเตียนพยายามดิ้นออกจากเถาวัลย์แต่ทำยังไงก็ดิ้นไม่หลุด แถมจำนวนเถาวัลย์ยิ่งเพิ่มขึ้นอีก เกรลล์ออกโรงจนได้ มาวี้ดว้ายเซบาสเตียนที่โดนเถาวัลย์รัด บอกสีหน้าปวดร้าวนั้นดูเหมือนผู้ที่ยอมสละชีพเพื่อรัก (กรี๊ดดดด เกรลล์ๆๆๆๆ จริงๆแล้วเธอเป็นสาววายใช่มั้ยยะ? พูดอีก พูดอีก พูดอีกเยอะเย้ออออ ヽ(∇⌒ヽ)(ノ⌒∇)ノ) เซ บาสเตียนจ้องเกรลล์ไม่วางตาแบบสื่อความนัย จนเกรลล์ถึงกับถ่ายรูปไม่ออกเลยทีเดียว ต้องเอาเลื่อยเฉือนเถาวัลย์ให้อย่างเสียมิได้จนได้ เซบาสเตียนหันกลับมาชมเกรลล์ว่าฉลาดมากด้วยสำเนียงแบบฉบับของเกรลล์ (เกรลล์เหมือนกลายเป็นน้องหมาที่เซบาสเตียนเลี้ยงไว้ไปแล้ว ฮาๆ)

 
::::::::::::::::::::::::::

คลอว์ด เดินทางมา ถึงจุดคำถามที่สอง คำถามคือ ของกินที่อลอยส์ชอบคืออะไร? คลอว์ดตอบว่า ฟิชแอนด์ชิพส์ที่น้ำมันเกรอะ ซึ่งก็เป็นคำตอบที่ถูกอีก ทางต่อไปถูกเปิดขึ้นอีก คลอว์ดพึมพำบ่นว่าทำแบบนี้ไปจะมีความหมายอะไร (<--ฟิชแอนด์ชิพส์ที่่ถือเป็นอาหารขยะ อลอยส์นี่รสนิยมสามัญชนจริงๆ ^^;; จริงๆเดี๊ยนก็ชอบเหมือนกันแหละ เอิ๊กๆ)




อลอยส์ in ชิเอล: (หัวเราะร่า) ยอดมาก…ยอดจริงๆ คลอว์ดรู้จักเรื่องของฉันขนาดนี้เลย รู้เรื่องของฉันหมด…ลึกเข้าไปจนถึงจุดที่อ่อนนุ่มที่สุด (ข่วนหน้าอกร่างชิเอลจนเป็นแผลเหวอะ)

ฮันนา: นายท่าน ขืนข่วนไปมากกว่านี้…

อลอยส์ in ชิเอล: เป็นห่วงร่างนี้รึไง?

ฮันนา: เอ๊ะ?

อลอยส์ in ชิเอล: นี่หล่อนเห็น ชิเอล แฟนทอมไฮฟ์ ดีกว่าฉันด้วยอีกคนรึไง!? (เตะฮันนากระเด็น) ฉันด้อยกว่า ชิเอล แฟนทอมไฮฟ์ ตรงไหนกัน!? (เตะซ้ำ) ตอบมาสิ (กระทืบ) ตอบฉันมา ฮันนา!!

(อ่ากกกก พลีสสสสส อย่าทำผิวสวยๆของชิเอลเป็นแผลสิค้าาาาาา หงิงๆๆ ทนดูไม่ได้จริงๆ ฮึกๆ (/ω*)  แต่อลอยส์รักบังตามากมาย น่างสาร คลอว์ดรู้จักเรื่องอลอยส์ดีก็จริง แต่มันดูเหมือนรู้เช่นเห็นชาติ แล้วก็ยิ้มเยาะอยู่ในใจ เฮียคลอว์ดเอสมากกกก ว่าแต่อลอยส์พูดคำว่า อ่อนนุ่ม แล้วเล่นข่วนหน้าอกชิเอลเป็นแผล ใจเดี๊ยนจำต้องเชื่อมเอาว่า ผิวชิเอลอ่อนนุ้มอ่อนนุ่ม อย่างช่วยไม่ได้จริงๆนะヽ(゚∀゚ヽ 三 ノ゚∀゚)ノ )  

 
::::::::::::::::::::::::::



เซบาสเตียนกับเกรลล์เดินทางมาถึงจุดคำถามถัดมา คำถามคือ อลอยส์ ทรานซี ไม่เคยถูกเอิร์ลทรานซีทำให้แปดเปื้อน และจากโลกนี้ไปอย่างงดงามด้วยร่างกายที่สะอาดผุดผ่อง บนประตูสองบานมีสัญลักษณ์ “ใช่” และ “ไม่ใช่” อยู่คนละบาน เซบาสเตียนพึมพำว่า ปกติก็ต้องตอบ “ไม่ใช่” แต่พอดูจากแนวโน้มของคำถามที่แล้ว… จากนั้นก็หยุดครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง เซบาสเตียนหันไปจับไหล่เกรลล์แล้วถามว่า เพื่อตัวเองแล้ว เกรลล์จะยอมพุ่งไปใช่มั้ย เกรลล์หน้าแดงขึ้นมาทันทีทั้งที่ยังไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้นดีนัก เซบาสเตียนอุ้มร่างเกรลล์ขึ้นมาเหมือนอุ้มเจ้าหญิง ทำเอาเกรลล์ไฟฟ้าช็อตไปหมดทั้งตัว แต่แล้วก็ถูกเซบาสเตียนโยนร่างพุ่งชนประตู “ไม่ใช่” เกรลล์ร้อง “แล้วพบกันอาทิตย์หน้าาาาา” (<--เป็นสัญญาณว่าอาทิตย์นี้หมดบทแต่เพียงเท่านี้ ก๊ากกกก) แล้ว ก็ถูกกับระเบิดระเบิดใส่ร่างเกรียม เซบาสเตียนจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ พึมพำว่า เป็นอย่างที่คิด แล้วก็พุ่งแท็คประตู “ใช่” สบายใจเฉิบ เสียงสัญญาณว่าคำตอบถูกต้องดังขึ้น เกรลล์ที่นอนหงิกอยู่บนพื้นพึมพำว่า แล้วจะรอจดหมายปลอบใจนะ (<--ตรงนี้เห็นบอกว่าจุนจุนพูดสด กรากกกก) เซ บาสเตียนเดินเข้าไปประทับตราปิเอโร่ลงในสมุดของตัวเอง พลางบ่นว่า คำถามถูกเปลี่ยนตามอำเภอใจของคนตั้ง ช่างเป็นเขาวงกตที่ตลกไร้คลาส จากนั้นก็ออกเดินทางต่อไป

(ตรง นี้ยิ่งทำให้เห็นจุดแตกต่างอีกจุดระหว่างชิเอลกับอลอยส์ แม้จะเป็นเรื่องน่าเจ็บปวด แต่ชิเอลจะยอมรับความจริงแล้วพยายามหันหน้าชนกับมัน ในขณะที่อลอยส์จะค่อนไปทางไม่ยอมรับความจริงแล้วพยายามหนี แม้แรงกายอลอยส์จะเหนือกว่ามาก แต่ด้านความเข้มแข็งของจิตใจ ชิเอลเหนือกว่าเยอะ มีเสน่ห์กันไปคนละแบบน้อ)  


::::::::::::::::::::::::::


ชิ เอล: นึกให้ออกสิ พ่อแม่ของเราถูกฆ่า แล้วเราก็ผูกพันธสัญญากับเซบาสเตียน เพื่อแก้แค้นศัตรูที่ผลักเราตกสู่ก้นบึ้งนรกแห่งการถูกหยามเกีย